προφιλ

Η «Αγωνιστική Συνεργασία Γονέων» Ηλιούπολης αποφάσισε να δημιουργήσει το Blog αυτό για να κοινοποιεί τις διεκδικήσεις, να ενημερώνει τους γονείς για τα τεκταινόμενα στο χώρο της παιδείας αλλά και να επισημάνει στους γονείς ότι ‘‘Δεν είμαστε όλοι ίδιοι’’ σε αυτή τη χώρα, όπως προσπαθούν να ‘‘επιβάλουν’’ μέσα από τα ΜΜΕ και τον ηλεκτρονικό τύπο.

Θα πρέπει επίσης να σας ενημερώσουμε ότι όσοι γονείς συμφωνούν με το διεκδικητικό πλαίσιο της «Αγωνιστικής Συνεργασίας» ή διαφωνούν, μπορούν να γράφουν και να σχολιάζουν κείμενα, χωρίς υβριστικούς και συκοφαντικούς χαρακτηρισμούς. Τα κείμενα και τα σχόλια θα δημοσιεύονται εφόσον τηρούν τους παραπάνω όρους και έχουν απόλυτη σχέση με την μαθητική κοινότητα.

Δημοσιεύτηκε on 18/01/2009 at 21:12  2 Σχόλια  

The URI to TrackBack this entry is: https://gonewn.wordpress.com/about/trackback/

RSS feed for comments on this post.

2 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Περί σταλινισμού ο λόγος
    Κείμενο: Λεμονιά Κακαρίδου, Φιλόλογος 3ου Γυμνασίου Ηλιούπολης
    Δημοσιεύτηκε στις: 29/04/2009

    Δεν ήταν στις προθέσεις μου να απαντήσω στο δημοσίευμα της 16ης Απριλίου του «Ριζοσπάστη», που αναφερόταν στον τρόπο που κατά την άποψή του δίδαξα το σχετικό με τους ολοκληρωτισμούς του Μεσοπολέμου κεφάλαιο της Ιστορίας της Γ΄ Γυμνασίου. Απόφασή μου ήταν να διευκρινίσω τη θέση μου στους φορείς της σχολικής κοινότητας την οποία υπηρετώ εδώ και 30 χρόνια. Επειδή όμως η σχετική αρθρογραφία συνεχίζεται και τροφοδοτεί επιθέσεις ανοίκειες και υβριστικές, από άτομα και οργανώσεις, δεν μπορώ να σιωπήσω πλέον.
    Αφορμή γι’ αυτή την απρόσμενη πολεμική στάθηκε η φωτοτυπία που έδωσα στους μαθητές της τάξης μου, όπως απαρέγκλιτα κάνω για όλα τα κεφάλαια της ιστορίας. Ο σκοπός αυτών των φωτοτυπιών είναι απλά και μόνο διδακτικός· με αυτές αφ’ ενός κωδικοποιούνται τα κύρια σημεία μιας ύλης αρκετά σύνθετης και συνεπτυγμένης και αφ’ ετέρου παρατίθεται υλικό που τη φωτίζει, προκαλεί συζητήσεις και εργασίες. Τέτοιες έχουν στη διάθεσή τους όσοι παρακολουθούν, όπως φαίνεται, τη δουλειά μου. Σ’ αυτές μπορούν να δουν πώς παρουσιάστηκαν κεφάλαια όπως η ρωσική επανάσταση, ο σοσιαλισμός, η αποικιοκρατία, και να διαπιστώσουν αν με διακρίνει ή όχι «αντικομμουνιστική υστερία».
    Όσο για τη φωτοτυπία που δημοσιοποιήθηκε και έγινε αντικείμενο αυτής της πολεμικής, θέλω να διευκρινίσω ότι: 1) αναφερόταν αποκλειστικά στο σταλινισμό και όχι στον κομμουνισμό ή το σοσιαλισμό όπως διαστρεβλωμένα παρουσιάστηκε, και 2) παρακάμπτοντας τον τρόπο παρουσίασης από το σχολικό βιβλίο, διαχώρισα το σταλινισμό από το φασισμό και το ναζισμό και πρόσθεσα το διαφορετικό οικονομικό και κοινωνικό σύστημα στο οποίο αποσκοπούσε. Θεωρώ λοιπόν ότι υπήρξα συνεπής απέναντι στη συνείδησή μου ως εκπαιδευτικός και ως πολίτης. Αν τώρα κάποιες μέθοδοι του σταλινισμού έχουν κοινά σημεία με αυτές των φασιστικών καθεστώτων, λυπάμαι που εγώ, ένας απλός μάχιμος εκπαιδευτικός, δεν μπορώ να παραβλέψω όσα μαρτυρούνται από ιστορικά ντοκουμέντα και καταγράφονται από έγκυρους ιστορικούς – όχι απαραίτητα «εκφραστές του κεφαλαίου».
    Πεποίθησή μου είναι ότι ένα ιδεολογικό κίνημα όπως αυτό του κομμουνισμού, που συγκίνησε τους λαούς και ενέπνευσε τους αγώνες τους για κοινωνική δικαιοσύνη, δεν μπορεί να ταυτίζεται με μεθόδους όπως αυτές του σταλινισμού. Αν υπάρχουν απόψεις που ταυτίζουν τον κομμουνισμό με τον σταλινισμό, τις σέβομαι αλλά δεν μπορώ να τις υπηρετήσω.
    Κλείνοντας θέλω να δηλώσω ότι έχω πλήρη συναίσθηση του παιδαγωγικού μου ρόλου και ακριβώς σ’ αυτή στηρίζω την απαίτηση για σεβασμό της παιδαγωγικής μου ελευθερίας, την οποία νομίζω ότι ξέρω να διαχειρίζομαι με εντιμότητα και αίσθημα ευθύνης.

    Λεμονιά Κακαρίδου
    Φιλόλογος 3ου Γυμνασίου Ηλιούπολης

  2. Συζήτηση γύρω από ένα ερωτηματικό…σε παρένθεση
    Κείμενο: Κωνσταντίνα Παλαμιώτου
    Δημοσιεύτηκε στις: 02/05/2009

    «Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους;
    οι άνθρωποι αυτοί ήταν μια κάποια λύση …»

    Όταν αντίκρυσα ένα ερωτηματικό μέσα σε μια παρένθεση δίπλα στο όνομά της, ένα ερωτηματικό που αμφισβητούσε την επάρκεια και την αξία της, ανέσυρα μνήμες και συναισθήματα και όλη την πίκρα για την «αχαριστία» κάποιων επαγγελμάτων-λειτουργημάτων.

    Δίνεις όλη τη φλόγα και τη ζέση σου να μεταλαμπαδεύσεις στη νέα γενιά το όραμα για έναν κόσμο πιο δίκαιο, για μια κοινωνία ανοιχτή στο διαφορετικό και στο συνάνθρωπο. Ξεφεύγεις από τα τυπικά καθήκοντά σου, χαρίζεις ώρες ατελείωτες από τον προσωπικο σου χρόνο στο δημόσιο σχολείο δίνοντας και παίρνοντας σεβασμό κι εκτίμησηση από τη σχέση σου με τα παιδιά, είσαι πάντα ο σύμμαχος και το στήριγμά τους στην κάθε δυσκολία τους.

    Δεν είσαι «μια ακόμη» φιλόλογος, γίνεσαι σύμβουλος, πολιτιστικός τους οδηγός, σύντροφος στην εκδρομή, ξεναγός στα μουσεία, σκηνοθέτης στη θεατρική παράσταση (συχνά και αχθοφόρος), με μια λέξη : δασκάλα τους …

    και εξαίφνης όλα αυτά μηδενίζονται από την αμφισβήτηση του αυτονόητου!

    Εύκολη η σιωπή όλων απέναντι σε τούτη την κατάφορη αδικία. Και είναι ακόμη ευκολότερη στις μέρες μας, που , το τι θα πει ο καθένας από εμάς, εξαρτάται από ένα συνονθύλευμα συμφερόντων, πολιτικών γραμμών, ευκαιριακών συμμαχιών, αλλά κυρίως από την τρομοκρατία που μας επιβάλλει ο αυτολογοκρινόμενος εαυτός μας στη λογική του «τι σε νοιάζει εσένα;».

    Αλλά βρε κορίτσι μου, δεν γινόταν να σιωπήσω απέναντι σε τέτοια κατάφορη αδικία. Συνέχισε – άλλωστε δεν υπήρχε περίπτωση να κάνεις εσύ κάτι διαφορετικό- την προσφορά σου στην διάπλαση δημοκρατικών, ολοκληρωμένων και κυρίως ελεύθερων προσωπικοτήτων, όπως κάνεις τριάντα χρόνια τώρα.

    Ό τι περιμένουμε οι εκπαιδευτικοί για επιβράβευση βρίσκεται στο βλέμμα των παιδιών. Απέναντι σε αυτό το βλέμμα είμαστε μόνο υπόλογοι, εκεί άλλωστε κάποτε βρίσκει ο δάσκαλος το νόημα όλων όσων πρόσφερε και προσφέρει.

    Όταν τα παιδιά κι οι έφηβοι γίνουν ενήλικες θα ψάξουν μόνοι τους στα μονοπάτια της αλήθειας να δομήσουν την κοσμοθεωρία τους, εσύ κράτα «πάντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής τους».

    Ένα ερωτηματικό λοιπόν μέσα σε παρένθεση μπορεί και να δηλώνει την αμηχανία, μπορεί και να υποδηλώνει την άγνοια, μπορεί και να εκδηλώνει την ντροπή. θα ευχόμουν να ήταν το τελευταίο. Γιατί η Αιδώς και η Αισχύνη κάνουν τον άνθρωπο αυτο που είναι .

    Ωστόσο είναι τόσο πικρό να συζητάμε όλο και πιο συχνά για το αυτονόητο.

    ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΜΟ
    ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΣΟΥ ΛΕΜΟΝΙΑ

    Δρ.Κωνσταντίνα Παλαμιώτου
    Σχολική Σύμβουλος Φιλολόγων
    Πρώην Δ/ντρια του 3ου Γυμνασίου Ηλιούπολης( 2002-2008)


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s